Öykü : Elveda Sevgili Natalya

Hayatta bir insanın öleceğini bilip ve ölümü beklemesinden daha trajik bir durum olamaz.. Hasta yatağıma uzanmış baş ucumda keman çalıyordu ölüm meleği. Öyle güzel çalıyordu ki sanki son arzumu yerine getirmek için adeta bocalıyordu.

Artık huzur içinde ölebilirdim.

Saat tam 23:06 idi. Dakikalar sonra hiç göremeyecek olduğum yeni bir güne bugünden elveda diyordum. Acaba yarın nasıl olacak? Ölümümle birlikte yas tutacak mı gökyüzü? Penceremin yanındaki ağaçlardan her sabah cıvıldayan kuşlar, yokluğumu fark edince hüzünlü şarkılar söyleyecek mi?

Ya da Natalya’yı perde arkasından bir daha görebilecek miydim acaba? Ahh benim sevgili Natalyam.. Ölüyorum cancazım bugün ölüyorum ben. Halbuki seni uzaktan sevmek bile öyle saadet veriyordu ki bana. Ama sanırım vaktimi doldurmuş bulunuyorum.

Seni son bir kez görebilme şansım olsaydı, dakikalarımı uzatmak için sayılı nefesimi içimde tutarak beklerdim.

Bir daha sigara içemeyecek ve daktilomun başına oturup gece yarılarına kadar senin için şiirler yazamayacağım.
elveda sevgili natalya
Hali vaktim yerindeyken yazmış olduğum son mektubumu size verilmesi üzere dostlarıma bırakıyorum. Onun dışında bir masa, saksıda bir kaç çiçek, daktilom ve yatağımla Dünya’ya bıraktığım pek de bir şeyim yok.

Elveda Sevgili Natalya. Benim biricik aşkım.

Sadece bu müziği dinlerken yazılmış kısacık bir öyküdür.

İlgini çekebilir :  iyi ya da kötü olmak bir insanın kendi seçimi midir?
1 Star2 Stars3 Stars4 Stars5 Stars (Bu yazıya ilk oyu sen ver)
Loading...

Bir şeyler söyle

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir