Öykü : Geçmişten gelen bir küçük kız

Son zamanlarda kısa hikayeler yazmak geliyor içimden. Ben de kendimi kırmamak adına geri çevirmiyorum. Gerçek hayatta rastladığım insanları birer hikaye kahramanı olarak seçip onlara çeşitli roller veriyorum. Her birini özenle seçip rollerini de onlara yakışır bir şekilde veriyorum.  Bunu bilinçli yapmanın da ötesinde gördüğüm bu insanlar ben de etki bırakıyor, bu yüzden hikayeyi yaratanlar aslında ben değil onlardır. Yine de çoğunun hayal ürünü olduğunu belirtmek isterim.

Annem ölüyor..

Babamın ölümünün üzerinden tam 10 yıl geçmişti. Fakat bu sefer de annemi kaybetmek üzereydik.

Doktorlar annemin ikinci bir kalp ameliyatını kaldıramayacaklarını söylediklerinde tamamen yıkılmıştım. Bu ondan vazgeçmek demek olurdu. Ama bir yandan da yaşlılığını ve hayattan bezmişliğini düşününce ölümün onun için kurtuluş olacağını düşünüyordum. Çünkü bu şekilde her gün acı çekiyordu. Vücut ağrıları ve çeşitli hastalıkları yüzünden kendisi de ölmek istiyordu.

Geçenlerde gülemediğini fark etmiştim. Bir şeye gülmek istemişti fakat ağzında olan yaralar yüzünden gülemiyordu bile..

Sonra bana dönüp şu cümleleri söyledi :

– Tanrı gülmemi istemiyor. Bana gülmeyi yasak etti.

Gençliğinde de çok acılar çekmiş annem.

Diyecek bir şey bulamadığım için hiç bir şey söylememiştim. Sanki gerçekten de Tanrı onu lanetlemiş gibiydi. Ya da o hep bunu söylediği için bizler de buna inanır olmuştuk. Hatta bu lanetin birazda kendi üzerimize sıçradığını düşünürdük zaman zaman.

Ben evin en küçüğü olduğum için annem en çok beni severdi. Diğer ablalarım ise daha az ziyaretine gelir ve daha az ilgilenirlerdi. İçlerinde evlenmemiş olan sadece bendim. Erkek kardeşimiz olmadığı için hep bir erkek kardeşi hasretini de hepimiz yaşamızdır. Dört kız kardeş olduğumuz için belki de hep böyle bir eksikliği hissettik kendi içimizde. Aslında beş kardeştik fakat birini babamın ölümünden önce kaybetmiştik. Zaten babam da onun acısıyla hastalanmıştı. Ama şu anda tüm bunlar geçmişte kaldı. Düşünmemiz gereken tek şey annemizdi.

Ablalarım ve ben.

En büyük olan ablamın kocası geçirdiği trafik kazası sonu hayatını kaybedince bizim yanımıza taşındı. Hem anneme de son günlerinde daha fazla destek olmak istiyordu. Üniversite için farklı bir ile gitmem gerekiyordu ama gitmekle gitmemek arasında öylece sıkışıp kalmıştım.

İlgini çekebilir :  Suskun çiçek

Fakat ortanca ablamdan da kötü bir haber aldık.

Aslında uzun zamandır böyle bir olayın olacağının hepimiz farkındaydık. Şiddetli geçimsizlik yüzünden eşinden boşanma kararı almış ve o da valizini toplayarak bize taşınmıştı. Hayat sanki bizimle oyun oynuyor gibiydi ya da tüm bunlar sadece kötü bir tesadüf olmalıydı.

İyi geçinen kardeşlerdik biz aramızda kıskançlık ya da başka türlü husumetler hiç bir zaman olmadı. Olmuşsa da çocukluk dönemlerimizde kalan tatlı anılardan ibarettir hepsi.

Tek umudumuz olan en küçük ablam ise bu üzücü olayların ardından son zamanlarda daha sık gelir olmuştu bize. Bu kadar şeyin arasında onu da düşünmeden edemiyordum. Çok gururlu ve asil bir kişiliğe sahiptir en küçük ablam. Bizlerden borç para istemeye bile çekinirdi bazen.

Ama onun da geçim sıkıntısı yaşadığını hepimiz biliyorduk. Yarı aç yarı tok bir hayatları vardı. Her zaman yüzü güler. Her zorluğa sıkıntıya göğüs gelen (gelebilen bir kadındı). Hiç bir zaman maddi durumunun kötü olduğunu muhtaç olduğunu belli etmezdi kimselere. Ama biz çok iyi bilirdik.

Düşünce karmaşası

Annemin çektiği tüm bu acıların ve bizim kötü geçen günlerimizin nedeni neydi diye soruyordum bazen kendi kendime. Sonra annemin söylediği o sözler geldi aklıma.

– Tanrı gülmemi istemiyor. Bana gülmeyi yasak etti. Tanrı beni lanetledi.

Neden?

Doğrusu bunu hiç düşünmemiştim. Hastalığından ve yaşlılığından şikayet ettiğini düşünüyordum ama bu bir cezalandırma olamaz. Herkes yaşlanıyor. Başka bir nedeni mi var acaba diye merak etmiştim.

Yıllarca saklanan gerçek

Ertesi akşam yemeğin ardından hepimiz oturup bir şeylerle meşgul oluyorduk. Etrafımda parçalanmış hayatcıklar duruyordu adeta. Sonra annemin yanına giderek konuşmaya çalıştım.

Tekrar ne diyeceğini merak ettiğim için ona sadece Bugün nasılsın? diye sordum. O da bana yine aynı şikayetlerini sıraladı. Daha sonra biraz yesen içsen kendini toparlasan diye ısrar ettim.

Annem de :

– Tanrı bir şey yiyip içmemi istemiyor. diyerek cevap verdi.

Bunun üzerine kafamı kurcalayan asıl soruyu sorma imkanı da bulmuştum.

– Peki neden istemiyor? Sen Tanrı’ya ne yaptın diye sordum.

En büyük ablam gözlerini dikerek bana baktı o anda. Annem ise başını öne doğru eğerek sessiz kaldı. Belli ki burada sadece iki kişinin bildiği bir sır olduğunu düşünüyordum.

İlgini çekebilir :  Montaigne'den altı çizilesi cümleler

Daha sonra diğer ablalarım da yanımıza gelerek noluyor diye sordu?

En büyük ablam kendini tutamayarak anlat da bilsinler. Hiç olmazsa bu sırla ölmemiş olursun diyerek kızgın bir ifadeyle dile getirdi sözlerini.

Herkes merak içinde annemin dudağından çıkacak sözleri bekliyordu. Ne oluyor?

Derin bir iç çekişin ardından nihayet konuşmayı seçmişti.

– Ben babanızın aslında ikinci eşiyim. İlk evliliğini sevdiği biriyle erken yaşta yapmış babanız.

Buraya kadar her şey normal garip olan ne? diye içimden geçiriyordum. Aslında çok şaşırmıştım fakat asıl söyleyeceklerinin bu olmadığından oldukça emin olduğum için konuşmasını bitirmesini sabırsızlıkla bekliyordum.

– Küçük bir de kızları olmuş. Babanızın ilk eşi ölünce benimle evlendi. İlk başlarda çocuk olduğu için kabul etmek istememiştim fakat sevmiştim babanızı.

Çocuğa ne olduğunu da söyle diye çıkıştı en büyük ablam.

Annem de devam etti konuşmaya.

– Ben en başından beri istememiştim bu kızı. Bu yüzden de hiç sevmedim. Sevemedim.

Çoğu zaman dövdüm ve aç bıraktım. Sonra hastalandı.

Göz yaşlarını tutamayıp ağlamaya başlamıştı annem. Fakat o anda hepimizin boğazında bir şeyler düğümlenmiş ve küçük kızın nerede olduğunu merak ettiğimiz için annemin gözyaşlarını pek de umursamamıştık. Israrla hep bir ağızdan küçük kıza ne oldu diye sorduk.

Ağzından çıkan son kelime ise Öldü.. olmuştu annemin.

Gözyaşlarımı tutamamış ve üzerine titrediğim canım gibi sevdiğim annemin küçük ve savunmasız bir kızın ölümünden sorumlu oluşunu kaldıramıyordum.

İşte bu senin ve hepimizin lanetiydi. Şimdi seni daha iyi anlıyorum yaşlı kadın. Agresif tavırlarla odama geçerek bavulumu hazırlayıp gitmeye karar vermiştim. Bir kaç gün sonra yola çıkacaktım. Annemle hiç vedalaşmadım. Son bir kaç günümde de hiç konuşmadım.

Otobüs yolculuğunda her şeyi geride bırakmaya ve annemi hatırlamamaya çabaladım. Bir yandan da ağlayıp durdum.

Çok değil 2 ay sonra da annemin öldüğünü öğrendim.

Umarım o küçük kız seni affetmiştir anne.

 – Şimdiye kadar yazdığım tüm öyküler için tıklayın

amatör hikayeler Anne ve kızları

1 Star2 Stars3 Stars4 Stars5 Stars (Bu yazıya ilk oyu sen ver)
Loading...
1 yorum var

Bir şeyler söyle

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir