Ne zaman kendi başınıza kararlar alıp bu kararlar doğrultusunda bir şeyler yapma çabası içine girseniz, hatta bu kararları hayata geçirip bir şekilde başarılı bir eylemle gerçekleştirseniz, bir takım insanlar size o işin aslında öyle olmadığını bir şeyleri yanlış, eksik ya da kötü yaptığınızı söylerler.

Bazen de daha yolun başındayken ”sen yapamazsın, başaramazsın” gibi sözler duyarsınız…

İşte bunlar kim biliyor musunuz?

Hayatınızı siken insanlar.

Daha doğrusu hayatınızı sikmesine izin verdiğiniz insanlar.

Cidden öyle…

Şiir yazarsınız, kötü olmamış derler. Neticesinde şiir yazmaktan soğursunuz.

Bir resim yaparsınız, renkleri yanlış kullanmışsın derler. Bir daha resim yapmak bile istemezsiniz. Paleti, fırçaları letgoda ucuz yollu elden çıkarırsınız.

Ne yaparsanız yapın, bir şekilde sürekli tatmin olmayan vajina gibi, etrafınızda memnuniyetsiz ve eleştirmek için sabırsızlıkla bekleyen insanlar görürsünüz.

Bu insanlar sizi yapmaktan en çok zevk aldığınız uğraşlarınızdan, tutkularınızdan ve heveslerinizden eder.

Kısacası sizi sizden eder.

Pohpohlanmak ya da sırtımızın sıvazlanması aferin denilmesi değil aslında beklediğimiz.

Sadece yürümekte olduğumuz yola çakıl taşları döşemeyin yeter deriz.

Ama cidden öyle olmuyor.

Birileri sürekli yaptığınız her şeyi (paçavra kadar değersizmiş gibi) eleştiriyor kendi kıt aklıyla yorumluyor.

Sizin de bu durum karşısında moraliniz alt üst oluyor ve motivasyon denilen zımbırtının ne bok olduğunu anlamanızı sağlıyor.

Peki bu hep böyle mi gidecek?

Birilerinin hayatınıza ya da yapmakta olduğunuz tatlı uğraşlarınıza çomak sokmasına izin mi vereceksiniz?

Vermeyin arkadaşım..

Alayının amına koyayım.

Kimse mükemmel değil bu hayatta.

Siz bildiğiniz yolda yürüyün.

Kimsenin de sizi yolunuzdan alı koymasına izin vermeyin.