Bir nihavent tanbur taksimi,
bir de kendimce mırıldandığım birkaç satır şiir.
Sanki bir boğaz yalısından İstanbul’u seyreder gibiyim.
Ya da yağmurlu bir akşamda, bir durakta otobüs bekliyor gibi.
Gönlüm nice duraklardan, nice seferlere çıkmış oysa.
Yorulduk bee… Çok yorulduk.
Solumda duran pencereye çeviriyorum başımı.
Ve alıp vermekte olduğum nefesimi tutuyorum.
Bakıyorum da badem ağaçları yine çiçek açmış.
Kış, soğukluğunu yine bahara bırakmış.
Saatimin tik tak sesleri değiyor kulaklarıma.
Arkama yaslanıp zamanı dinliyorum.
Habersizce geçip giden zamanı.
05.03.2025 – Çarşamba Sabahı 09.42
Muhammet - 2 ay önce
Canavarla savaşırken canavarlaşmamak, modern zamanların en büyük ve en sessiz kahramanlığı sanırım. Manava kanmak, ruhun saflığını korumanın en ucuz bedeli…
Bir yol! (Herkes ve hiç kimse için)